Agenda OLV-Onb.Ontvangen

ma di wo do vr za zo
1
3
4
5
6
10
11
14
15
18
20
21
22
24
26
27
28
29
31

Jezus roept ons bij onze naam.

Hij vraagt ons om mee te doen.

Dat willen we graag doen.

Daarom zijn we hier.

 

24 jongens en meisjes lieten hun naam luid klinken in de eerste ingroeiviering op zondag 11 november. Fier maakten ze daarbij met doopwater een kruisteken, want nu kunnen ze dat zelf. Bij hun doopsel deden mama, papa, peter, meter, … dat. Zo gaven ze aan dat ze zich willen voorbereiden om op 18 mei 2019 hun eerste communie te doen.

Na dit plechtig moment kwamen ze in de ingroeigroepjes in de pastorie bij elkaar om te leren over dit eerste welkommoment in de viering.

En zoals Juul zullen zij groeien in het samen vieren. Op hun feestdag zal iedereen in de wolken zijn.

 

Na de viering ontdekten ze heel wat geheimen van het kerkgebouw. Dankjewel aan Marcel, Luk, Marc en Koen om ons zoveel nieuwtjes te vertellen.

Dag mensen,

wij willen er helemaal bij horen.

Daarom zeggen wij onze naam.

Zullen jullie ons nooit vergeten?

SAMANA Kontich-Kazerne : 50 jaar

In 1968 door enkele mensen opgestart als “parochiale ziekendienst” groeide de werking verder uit onder de koepel van “Ziekenzorg CM” tot nu “Samana”, dat staat voor “samen krachtig” langdurig zieken, mensen met een beperking, tachtig plussers, samen met hun mantelzorgers en vrijwilligers. De naam veranderde en de werking verbreedde maar niet de voornaamste kernactiviteit. Die bleef een regelmatig bezoek en om het onderling sociaal contact te blijven onderhouden organisatie van gezamenlijke ontmoetingskansen en activiteiten.
Dit kon en kan maar met een gedreven ploeg vrijwilligers en meerdere losse medewerkers die dit engagement willen blijven verderzetten.

Al op zondag 23 september was er in onze kerk een mooie dankviering waarvoor we Pater Jef bereid vonden nog eens naar zijn vroegere parochie te komen en waarin de mensen van het Seniorenkoor de fijne muzikale omlijsting verzorgden.
Linda Stabel was op bezoek en hield die zondag de homilie. Ze legde de verbinding tussen zorg dragen voor mensen veraf in Sri Lanka en heel dichtbij in Kontich-Kazerne.

Zondag 7 oktober vierden we dan samen echt feest.
Er werd gestart met een receptie. Iedereen werd heel hartelijk welkom geheten door kernverantwoordelijke Bea. Ze nodigde alle aanwezigen uit om die dag even hun zorgen te vergeten en vooral te genieten.

Buiten een groot aantal mensen van onze vereniging mochten we ook nog verwelkomen: de OCMW-voorzitter, die de burgemeester vertegenwoordigde, het parochiekern team, vertegenwoordiging van verenigingen van Kontich Kazerne, Samana Antwerpen en van de andere Samana-kernen van Kontich, kinderen van medewerkers van het eerste uur en vroegere vrijwilligers.

De kookploeg zette - zoals alle voorgaande jaren - haar beste beentje voor en liet ons, onder de kundige leiding van Miek en Koen, genieten van fijne hapjes bij de receptie en een superlekkere maaltijd.

Na de smakelijke hoofdschotel was het tijd voor een muzikaal intermezzo door het strijkersensemble “Rosamunde” onder leiding van Peter Pazmany. Iedereen genoot van hun mooie muziek, het was muisstil in de zaal.

En bij een jubileumfeest hoorde natuurlijk een prachtige taart mét vuurwerk, die iedereen zich goed liet smaken.

Als mooie afsluiter van deze fijne namiddag luisterden we nog naar een tweede optreden van “Rosamude” en werd hun optreden voor ons beëindigd met een verzoeknummer waarbij iedereen enthousiast mee zong.

                                                                                                                                          

Met een gevlochten hart als herinnering ging iedereen met een goed gevoel van verbondenheid in Kontich-Kazerne huiswaarts. En de mensen die door hun ziekte of hoge ouderdom niet konden mee vieren, werden nog bedacht met een speciale attentie.

Dank aan alle mensen die kwamen mee vieren, dank aan alle helpende handen - op welke manier ook - die het mee mogelijk maakten. Dank ook aan de verenigingen waarvan we in dit jubileumjaar een gift mochten ontvangen om er voor onze mensen een heel mooi feest van te kunnen maken.                

Hiermee tot slot ook een warme oproep: ook in Kontich-Kazerne worden mensen ouder, ook onze vrijwilligers. Nieuwe mensen om onze ploeg te versterken zijn dan ook héél hartelijk welkom.

Interview met Koen Herreman,

organist in de parochie van O.L.V.-Onbevlekt-Ontvangen te Kontich-Kazerne

 

 Al wie in de O.-L.-V.-parochie regelmatig erediensten bijwoont weet dat de aanwezigen niet alleen hardop mee bidden maar ook meezingen, muzikaal ondersteund door Koen Herreman aan het orgel. Koen is tevens lid van de Parochiekerngroep en occasioneel schrijver van het parochiegebeuren in Kerk en Leven. Maar hij is vooral de bezieler van de kerkelijke samenzang. Kerk en Leven zocht hem op.

Koen, u bent lange jaren leraar geweest in de Sint-Montfortschool op Kontich-Kazerne. Bent u, zoals zovelen onder ons, een inwijkeling of stond uw thuis reeds hier?

  Ik ben inderdaad in Kontich-Kazerne opgegroeid en ben na mijn lerarenopleiding in de toenmalige normaalschool van Lier ook hier op 1 september 1978 beginnen lesgeven tot ik in juli 2010 met pensioen ging.

In de parochie bespeelt u het orgel en begeleidt u niet alleen het seniorenkoor, maar bent u ook dirigent en begeleider van het kinderkoor. Was u op school dan ook zangleraar?

 Helemaal niet, dat was toen meester Gust Teugels. Die was directeur van de school, maar moest in die tijd, omdat wij het wettelijke leerlingenquotum niet haalden, nog een aantal uren lesgeven. Hij vulde dat in met muziek.

Hoe is het kinderkoor dan ontstaan?

Ik heb altijd graag gemusiceerd en gezongen. En vanaf het prille begin van mijn loopbaan op school, groeide de idee om een kinderkoortje op te richten, waarmee we ook de diensten in de kerk konden ondersteunen met zang.

Waarom specifiek een parochiekoortje. In die periode had je toch het grote koor van Jan Borms dat op hoogdagen met degelijk koorwerk kon uitpakken?

Dat is wel zo, maar niet alle zondagen in het jaar zijn hoogdagen. Daarenboven had je in de jaren zeventig en tachtig, naast de zondagsmissen, ook nog een eucharistiedienst op zaterdagavond. In beide gevallen waren de voorzangers toen een aantal vrijwilligers van het volwassenkoor. Oorspronkelijk begeleidde Jan Borms beide diensten. Later, in akkoord met Jan, nam ik de zaterdagavondmis over. Dat was al van voor ik lesgaf op Sint-Montfort. Langzamerhand verminderde evenwel bij de volwassenen de stimulans om ook nog de zaterdagdienst te verzekeren. Ik moest een tijdje op mijn eentje zingen, maar met het ontstaan van het kinderkoor kon ik dat invullen met een groepje kinderen, die ik op school rekruteerde.

 Leidde dat niet tot een conflict met de zangleraar op school, die daarenboven je directeur was?

Helemaal niet. Gust Teugels was mijn initiatief genegen, alhoewel hijzelf de accenten toch meer bleef leggen op traditionele profane Vlaamse liederen. Logisch ook, gezien Gust zeer actief was in de muziekwereld en de scholen in die periode nog meededen aan zangfeesten. We hebben een tijdje constructief samengewerkt. Maar omwille van zijn overvolle agenda heb ik uiteindelijk de werking van het koortje volledig op mij genomen en me, zeker niet uitsluitend, maar toch meer op de liturgie gaan focussen. Daarenboven repeteerde ik met mijn koortje de vrijdag, na de lessen. In het begin op school, maar later in de kerk. Er was dus hoegenaamd geen interferentie met schoolse activiteiten.

 Was je kinderkoor een louter jongenskoor of waren meisjes toegelaten?

 Dankzij het fiat van zuster Martha, toenmalig hoofd van de meisjesschool, is het kinderkoor vanaf het begin gemengd geweest. Dus lang vóór de fusie van jongens- en meisjesschool in 1995.

Jij bent in 1978 begonnen met je loopbaan op Sint-Montfort, van wanneer dateert je eerste optreden met het kinderkoor?

Met Pinksteren, op 3 juni 1979, traden we voor het eerst op. We waren toen met zo’n dertigtal zangertjes. Die groep is later uitgegroeid tot een 80-tal leden. Nu is dat aantal wel verminderd. Ik ben immers geen gezicht meer op school, maar bij het begin van het schooljaar loop ik nog wel de klassen langs om enthousiasme op te wekken. Met wisselend succes.

Je doopte het groepje Kavier, waaronder het tot op vandaag nog steeds optreedt. Vanwaar die naamkeuze?

 Kavier of K4 staat gewoon voor: Kinder-Koor-Kontich-Kazerne. Vier keren “K”. Het scheelt maar één letter met ‘klavier’, wat de link legt met muziek. En voor alle duidelijkheid over wie waar de mosterd haalde: K4 bestond lang vóór K3!

Zang is niet je enige hobby, je speelt ook orgel. Heb jij enige instrumentale opleiding genoten?

 Eigenlijk niet. Ik ben notenleer gaan volgen in het volwassenonderwijs toen ik een goede dertiger was. Maar ik heb wel een muzikaal gehoor en een natuurlijk gevoel voor harmonie. Als ik orgel speel doe ik dat meestal op het gehoor, ook al hoor je in mijn solo’s soms gedeeltes van gekende werken.

Hoe heb je dan het orgelspel onder de knie gekregen?

Op mijn veertiende was ik misdienaar. In die periode was het grote orgel achteraan op het oksaal aan een grondige herstelling toe. Vooraan in de kerk, aan het Mariabeeld, stond toen een harmonium dat werd gebruikt tijdens die reparatie. Ik speelde daar, buiten de erediensten, regelmatig wat deuntjes op. De pastoor, pater Klerkx, zelf een goede muziekamateur, was daar niet ongevoelig voor en moedigde me aan. Na een poosje gaf hij me zelfs de sleutel om op het oksaal op het oude orgel te oefenen.

 JVR 20181008 175338 00009

 

Hoe ben je dan uiteindelijk orgelist geworden in deze parochie?

 De eerste vaste orgelspeler sinds de inzegening van deze kapelanie in 1933 (parochiekerk in 1952) was de blinde orgelist Sooike Cannaerts. Omwille van gezondheidsredenen had hij die functie moeten neerleggen nog vóór de ombouw van het oude orgel, en stilaan ben ik hem op weekdagen, met de zegen van pater Cockx, gaan vervangen. Na de inhuldiging van het vernieuwde orgel in 1976, begeleidde ik de reguliere erediensten op zaterdagavond. Op zondagen en bij plechtige uitvoeringen door het koor bespeelde Jan Borms zelf het orgel. Toen hij stopte als koorleider ging ik ook de gewone zondagen spelen.

 Heb je ooit orgellessen gevolgd?

 Ja, even, maar toen was het al te laat: ik had mezelf eigenlijk misvormd door het feit dat ik al jarenlang in de praktijk zat en op het gehoor speelde. Ik kan wel wat noten lezen, maar een pianopartituur, laat staan een orgelpartituur, leren lezen en uitvoeren vraagt tijd en geduld. Van nul af een opleiding beginnen kon niet, want ik stond elke week in de praktijk, en door de vele koorliederen die moesten ingestudeerd worden had ik ook te weinig tijdruimte over voor de lessen. Ik heb het orgel dus zelf in de praktijk leren bespelen. Bij mijn pensionering kreeg ik van mijn vrouw een huisorgel cadeau, en dat is natuurlijk handig om te oefenen.

Je begeleidt nu ook het seniorenkoor. Regelmatig worden er nieuwe stukken (missen, liederen, psalmen) ingestudeerd. Wat is dan de kunst om de eventuele begeleidende orgelpartituur in te studeren?

Ik studeer de eerste hoofdstem in. Meestal is dat de sopraan- of tenorstem. Dat doe ik door de noten te lezen en de melodie te memoriseren. De begeleiding vul ik daarna zelf in. Dat is niet altijd hoe de toondichter zijn muziek precies geschreven heeft, maar wel harmonisch correct en dus een juiste ondersteuning voor de zangers. Op het gehoor spelen maakt het me ook gemakkelijk om, indien gevraagd, een lied in een andere toonaard te spelen dan door de componist opgegeven.

IMG 1315

Is daar een concrete reden voor?

Toch wel. Onze zangers zijn liefhebbers, zij zingen graag en goed, maar vormden of onderhouden hun stem niet als gevormde koorzangers. Met het ouder worden zakt de stem en wordt het moeilijker om hoge noten te zingen. En veel liederen worden dan niet meer haalbaar voor amateurkoren. Om die stukken alsnog te kunnen zingen worden ze dan met een toon of een kleine terts verlaagd. Zij verliezen hierdoor wel aan klankkleur, maar blijven harmonisch klinken en het wordt gemakkelijker zingen.

Zingen jullie dan altijd in een lagere zetting dan het origineel?

Neen, sommige grotere werken (bv. de mis van Mawet) blijven we in de originele toonaard zingen. Dat vergt een zekere inspanning, vooral van sopranen en tenoren. Maar tot nog toe zijn we daarin geslaagd.

Koen, jij bent ook, naast je drukke activiteit als koorbegeleider en orgelist ook lid van de Parchiekerngroep. Uit een vorig interview weten we dat een parochiekerngroep 4 kernopdrachten heeft. Wat is daar je s

pecifieke opdracht binnen het team?

Ik sta vooral in voor de liturgie. We willen die goed verzorgen en bevattelijk maken voor de kerkgangers, zodanig da

t zij met een beter inzicht en met meer inzet kunnen deelnemen aan de erediensten.

Zoals door de installatie van een beamer met groot scherm?

 Die installatie was al een beslissing van het parochieteam van vóór ik er deel van uitmaakte. Het doel is om de diensten te verzorgen zonder al die blaadjes en boekjes, en bijkomend om het kerkgebouw ook ter beschikking te kunnen stellen voor andere gelegenheden buiten de eucharistie.

Ik zorg er voor dat alle liturgische teksten, die door de gelovigen hardop kunnen meegebeden en/of gezongen worden, op het scherm kunnen worden weergegeven. Met de notenbalken waar nodig. Ook de psalmen, die door het vrijwilligerskoor worden voorgezongen, komen op het

scherm, zodat ze in de kerk kunnen meegezongen worden.

En de korte gezongen antwoordpsalmen na de eerste lezing en acclamaties tijdens het hooggebed, leer ik de aanwezigen altijd even aan vóór het begin van de eredienst.

Koen, nog een laatste vraag. Jij verzet heel wat werk in de parochie. Haal je voldoening van je werk?

 Wat het aantal gelovigen betreft dat de zondagsmis bijwoont, blijven we goed op peil, wat toch een aanduiding is voor de kwaliteit van het liturgisch beleven. En onze kerk zingt, dat is lang niet overal zo. Daar haal ik mijn voldoening uit.

Koen, ik dank je voor dit interview en wens je nog veel succes met je parochiale inzet.

Kontich Kazerne OLV OnbOntv

Nieuws O.L.V.-Onb.Ontvangen

Naamopgave K8

19-11-2018 - Nieuws O.L.V.-Onb.Ontvangen - Frans Peeters

Jezus roept ons bij onze naam. Hij vraagt ons om mee te doen. Dat willen we graag doen. Daarom zijn we hier.   24 jongens en meisjes lieten hun naam luid klinken in de eerste...

lees verder

"Samana Kontich-Kazerne 50 jaar…

24-10-2018 - Nieuws O.L.V.-Onb.Ontvangen - Frans Peeters

SAMANA Kontich-Kazerne : 50 jaar In 1968 door enkele mensen opgestart als “parochiale ziekendienst” groeide de werking verder uit onder de koepel van “Ziekenzorg CM” tot nu “Samana”, dat staat voor...

lees verder

Interview uit KERK & leven

23-10-2018 - Nieuws O.L.V.-Onb.Ontvangen - Frans Peeters

Interview met Koen Herreman, organist in de parochie van O.L.V.-Onbevlekt-Ontvangen te Kontich-Kazerne    Al wie in de O.-L.-V.-parochie regelmatig erediensten bijwoont weet dat de aanwezigen niet alleen hardop mee bidden maar ook meezingen...

lees verder

Free Joomla! template by Age Themes